De Engelsen andererzijds zekerden de straat van Malakka af en weldra ontstonden Penang en Singapore. De eens zo bedreven handelsroute van Mergui en haar omliggende eilandenmekka was verleden tijd.

In 1826 namen de Engelsen tijdens de colonisatie van Burma het gebied van Mergui over. Echter, niets was meer over van het eens zo omstreden labyrinthen centrum. Twee honderd jaar hadden Siam en Burma om het gebied gestreden, en de overgebleven, eens zo welvarende, bevolking was voorgoed gevlucht.

Vandaag de dag zijn er weinigen die deze eens zo florerende route of zelfs dit gebied ueberhaupt kennen. Haar geschiedenis ligt inmiddels verscholen achter dichte regenwouden, witte poederige stranden en magische onderwaterlandschappen.

De enige menselijke levenswezens in het Mergui Archipelago zijn de zeezigeuners de 'Moken', ook wel 'Salones' of 'Water Mensen' genoemd. De 'Moken' is een nomadische zee stam, een van de oudste ter wereld.

Vandaag de dag oefenen ze nog altijd op dezelfde aard en wijze vis- en bootsbouwtechnieken uit, als voor honderden jaren. Gedurende meerdere maanden per jaar, tijdens het droogseizoen, leeft iedere Moken familie volledig op een uiterst primitieve boot, traditioneel gesneden uit 1 boomstam. Tijdens het regenseizoen houden ze zich schuil op een klein aantal eilanden en bouwen ze tijdelijke hutjes uit bamboe of welk bruikbaar materiaal dan ook.
Deze zeenomaden hebben eigen culturele waarden en normen dan die van de moderne maatschappij. De natuur heeft immers haar eigen regels.